Her kare bir soruyla başlar: Ne görülmeyi hak eder? Karanlığı bir boşluk değil, hikayenin saklandığı bir tuval olarak görüyorum. Bu sadece görülmesi gerekeni kadraja sığdıran gerisini gölgelerin insafına bırakan bilinçli bir tercih. Kurgu masasından renk bilimine kadar her aşamasını kendi işlediğim bu süreçte; distopik derinlikleri ve ritmik atmosferleri, ışığın mutlak kontrolüyle sinematografik bir bütünlüğe dönüştürüyorum.