Klip, pencerelerdeki jaluzilerden süzülen doğrusal gün ışığının (linear lighting) yarattığı sinematik gölgelerle açılıyor. Mekandaki sis ve duman efektleriyle birleşen bu ışık huzmeleri, klibe rüyamsı (dreamy) bir hava katıyor. İç mekanın loş ve dramatik yapısı (low-key lighting), karakterin yaşadığı içsel hesaplaşmayı ve kırgınlığı görsel olarak en net şekilde dışa vuruyor. Hikaye; dökülen duvarları, vintage mobilyaları, eski abajurları ve koridorlarındaki yaşanmışlık hissiyle zamansız, retro bir evde geçiyor. Karakterlerin birbirlerine dokunmadan, sadece loş duvar kenarlarında ya da pencerelerin ardında yalnız kalmaları, şarkıdaki mesafeyi ve veda duygusunu kusursuzca destekliyor.

Klibin girişinde ve kapanışında yer alan eski tüplü televizyon detayı, klibin en güçlü görsel sembolü. Sanatçının televizyon ekranının önüne uzanarak kendi yansımasıyla baş başa kalması, anıların bir ekrandan akıp gidişini ve geçmişe takılı kalma duygusunu simgeliyor. Bu detay, sakin ritimli kurguya çarpıcı ve hipnotik bir final kazandırıyor.

Murat Yıldırım | Ah

Kamera | Red Komodo &K
Lens | Vespid Prime
Color Grading | DaVinci Resolve