Ahşap, metruk bir köy evinde geçen hikayede; duvardaki ekspresyonist portre çizimleri, eski çevirmeli telefon ve sallanan ahşap koltuk, karakterin zihninde hapsolduğu anıları ve saplantıları temsil eden birer psikolojik sembole dönüşüyor. Klibin kurgusal yapısını bir rüya ya da sanrı zinciri üzerine kurmuş. Ana karakterin metruk evde yalnız başınayken, geçmişteki kadının hayalini/silüetini odanın içinde aniden görmesi, bir süre sonra o silüetin tekrar yok olmasıyla gerçeklikle bağının kopuşunu yansıtıyor. Evin pencerelerinden içeri süzülen toz bulutları ve ters ışık huzmeleri (low-key lighting), bu puslu zihin durumunu görsel olarak harika destekliyor.

Şarkının adını aldığı ve klibin en can alıcı bölümünü oluşturan final sekansı, tam bir görsel tat sunuyor. Yağan yağmurun altında, toprağın içinden bir elin çamurları yararak yüzeye çıkması, geçmişin ne kadar derine gömülürse gömülsün bir gün mutlaka yüzeye çıkacağını simgeliyor. Sarı yağmurluklu gizemli karakterin yağmur altındaki duruşu, klibin o sinematik gizemini son saniyeye kadar koruyor.

Deniz Kara | Çamur

Kamera | BMPCC 6K
Lens | Sigma 18-35, 50-100
Color Grading | DaVinci Resolve